14ος κανόνας της Fundamenta Gramatiko

Η κάθε πρόθεση στην Εσπεράντο έχει ορισμένη και σταθερή σημασία, η οποία διασφαλίζει τη χρήση της. Αν όμως πρέπει να χρησιμοποιήσουμε κάποια πρόθεση και η απευθείας έννοια δεν μας δείχνει, ποιά πρόθεση πρέπει να πάρουμε, τότε χρησιμοποιούμε την πρόθεση je, η οποία δεν έχει κάποια συγκεκριμένη σημασία, π.χ. ĝoj/i je tio, "χαίρομαι γι' αυτό"; rid/i je tio, "γελάω μ' αυτό"; enu/o[1] je la patr/uj/o, "νοσταλγία για την πατρίδα"; mal/san/a je la okul/o/j, "ασθενής στα μάτια".

Εξαιτίας αυτού η ευκρίνεια δεν υποφέρει κατά κανένα τρόπο, αφού σε όλες τις γλώσσες στις περιπτώσεις αυτές χρησιμοποιείται κάποια από τις προθέσεις, η χρήση της οποίας είναι συμβατή στην αντίστοιχη γλώσσα. Σε παρόμοιες περιπτώσεις στη διεθνή γλώσσα χρησιμοποιείται μόνο η πρόθεση je.

Αν δεν υπάρχει ο κίνδυνος του διφορούμενου, μπορούμε αντί της πρόθεσης je να χρησιμοποιούμε την αιτιατική χωρίς πρόθεση.

(Τα ακόλουθα δεν συμπεριλαμβάνονται στην Fundamenta Gramatiko.)

[1] Η λέξη "enuo" σημαίνει εδώ «νοσταλγία». Πρόκειται για ρωσισμό, ο οποίος πλέον αποτελεί εντελώς αρχαϊσμό.